Utrata pracy, utrata możliwości płatniczych

Ustawa o odszkodowaniach z 2006 r.

Gwałtowny wzrost liczby kancelarii odszkodowawczych w Zjednoczonym Królestwie oferujących umowy „przegrywasz, nie płacisz” ma zarówno pozytywne jak i negatywne skutki. Przede wszystkim, sugeruje się, że kancelarie te, obniżając wstępne koszty finansowe związane ze wniesieniem roszczenia odszkodowawczego, zwiększyły publiczny dostęp do wymiaru sprawiedliwości. Z drugiej zaś strony, działalność wielu tak zwanych „kancelarii odszkodowawczych” została dokładnie przeanalizowana; wiele z tych organizacji krytykowanych jest za agresywne taktyki sprzedaży i niespodziewanie wysokie koszty, które mogą pochłonąć jakąkolwiek zasądzoną kwotę odszkodowania.

Regulacje dotyczące kancelarii odszkodowawczych

W 2006 r., z myślą o uregulowaniu działalności kancelarii odszkodowawczych, parlament uchwalił ustawę o odszkodowaniach. Ustawa ta służy kilku celom, niemniej, jej głównym zadaniem jest regulacja kancelarii odszkodowawczych a tym samym, wyeliminowanie fałszywego wrażenia panującego wśród społeczeństwa i świata korporacji, że w Zjednoczonym Królestwie kwitnie „kultura odszkodowawcza”.

Od momentu wejścia w życie postanowień ustawy w kwietniu 2006 r., wszystkie kancelarie odszkodowawcze zobowiązane są do rejestracji państwowej. Jednym z warunków rejestracji jest wymóg przestrzegania ustalonych reguł, mających na celu ochronę klientów przed praktykami biznesowymi o charakterze wyzyskującym. Dla klientów najważniejszymi regulacjami są te zakazujące stosowania przez kancelarie taktyk „agresywnej sprzedaży”. Na przykład, obecnie odwiedzanie ofiar wypadków w szpitalu przez przedstawicieli kancelarii odszkodowawczych w celu zachęcenia ich do wniesienia roszczenia za pośrednictwem ich organizacji jest prawnie zabronione. Praktyka ta została uznana za niewłaściwą, jako że celowała w osoby fizyczne w momencie ich szczególnej podatności na wpływy. Podobnie, obecnie obowiązuje zakaz zamieszczania przez kancelarie odszkodowawcze reklam w szpitalach i przychodniach zachęcających pacjentów do wnoszenia roszczeń wobec lekarzy, ponieważ uznano, że praktyka ta przyczynia się nie tylko do wzrostu fałszywych roszczeń, ale również zmniejsza zaufanie do profesji medycznej.

Profesjonalna ochrona

Faktycznie, ustawa przewiduje pewne środki zapobiegania wnoszeniu roszczeń wobec osób fizycznych podejmujących w momencie danego zdarzenia „wskazane działania”. Postanowienia te mają na celu zapewnienie, aby osoby, które znalazłszy się w sytuacji, w której czują się zobowiązane do działania (lub w której wykonywany zawód zobowiązuje je do takiego działania) nie bały się jakichkolwiek konsekwencji prawnych. To z kolei powinno pomóc w uporaniu się z obecnym postrzeganiem kultury odszkodowawczej, poprzez zapewnienie ustawowej niemożliwości wnoszenia niedorzecznych roszczeń.

Działalność kancelarii odszkodowawczych, które nie zarejestrują się we właściwym organie prawnym, lub które nie przestrzegają regulacji zawartych w warunkach rejestracji, podlega rozpatrzeniu przez sekretarza stanu do spraw konstytucyjnych. Jeżeli uzna on, że działalność tych kancelarii narusza ustawę, będą one podlegały wysokiej grzywnie i może być przeciwko nim wszczęte postępowanie karne. Można zatem żywić nadzieję, że środki karne, które będą stosowane wobec kancelarii posługujących się oszukańczymi praktykami, okażą się wystarczające, aby zapewnić ogólne przestrzeganie uregulowań. Ustawa zawiera również postanowienia dotyczące efektywniejszego procesu odszkodowawczego w przypadku ofiar cierpiących na raka płuc związanego z azbestem oraz ofiar cierpiących na międzybłonniaka.